นักกวีและจุดเริ่มต้น

poetตัวอักษรกลั่นกรองเป็นถ้อยความ ศิลปะทางภาษา ที่มนุษย์นำมาใช้เพื่อสร้างความสุนทรียะ ผู้สร้างสรรค์ผลงานดังกล่าว เรียกว่า “นักกวี” ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้รู้และผู้เชี่ยวชาญในศิลปะการประพันธ์ต่างๆ และได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ

กวี หรือ กวีนิพนธ์ หมายถึง บทประพันธ์ ลำนำ บทกลอน กวีวัจนะ คำประพันธ์ กาพย์กลอน บันเทิงคดี เรื่องสั้น นวนิยาย ซึ่งถูกจัดระเบียบตามบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์ จัดอยู่ในสาขาวรรณศิลป์ สาขาหนึ่งของ ศิลปินแห่งชาติ ผลงานที่สร้างสรรและเป็นประโยชน์ต่อสังคม จะได้รับคัดเลือกและมอบ “เข็มเครื่องหมายศิลปินแห่งชาติ” เพื่อเป็นการประกาศยกย่องเชิดชูเกียรติ

นักกวี ใช้อารมณ์และความรู้สึกนึกคิด ผ่านถ้อยบทความ ในรูปแบบของงานภาษาชนิดหนึ่ง ที่สะทก สะท้อน ความคิด ความรู้สึก ให้ประจักษ์ ตระหนัก และคำนึงถึง ความจริงอีกด้านหนึ่งที่ ซ่อนอยู่ในซอกหลืบของความรู้สึก หรือบางอย่างที่ถูกหลงลืม และลืมคิดไป โดยที่คนทั่วไปคิดไม่ถึง หรือมิทันได้คิด เปรียบถ้อยความ ดังภาษาที่สอง ของความรู้สึก คือนอกจากจะสร้างศิลปะทางด้านอารมณ์แล้วยังถ่ายทอดความจริงหรือสัจธรรม ผ่านตัวหนังสือทุกช่องว่างระหว่างบรรทัดล้วนอัดแน่นด้วยเนื้อความ และศิลปะแห่งการนำเสนอด้วยท่วงทำนอง ของถ้อยคำ เป็น จังหวะ จะ โคน ที ลงตัว

ด้วยศิลปะการถ่ายทอดทางภาษา นอกจากความงดงาม ของถ้อยคำ ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากจิตใจ บุคคลใดที่ได้สัมผัสด้วยตา อ่านด้วยความรู้สึก อาจติดค้างคาใจ ตัวอักษรที่เหล่านักประพันธ์ใช้สามารถถ่ายทอดความรู้สึกโดยตรง ไปยังผู้รับสาร ทำให้สะท้อนถึงอารมณ์ที่ลึกซึ้ง ซาบซึ้ง และแรงสะเทือนใจ กลัว ฮึกเหิม หรือตลกขบขัน ณ ขณะนั้น
นักกวี เกิดขึ้นตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นต้นแบบของกวีเอกที่ได้รับการยกย่องในประเทศไทย ได้แก่ ในสมัยสุโขทัย คือ นางนพมาศ, พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระเจ้ากรุงธนบุรี (ตากสิน), พระยาตรัง ฯลฯ

ผลที่สร้างสรรค์และมีคุณค่า


คุณค่าจากงานประพันธ์และวรรณกรรม ที่ถูกถ่ายทอดเป็นสื่อการเรียน การสอน ช่วงประถมวัย อาทิ รามเกียรติ์ ทรงนิพนธ์ โดย พระเจ้ากรุงธนบุรี (ตากสิน), เรื่อง พระอภัยมณี โดย สุนทรภู่ ฯลฯ
กว่าจะเป็นศิลปินแห่งชาติ ล้วนผ่านงานเขียนมานับไม่ถ้วน การเขียนจากความรู้สึกที่เป็นจริง ไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว แต่มาจากพลังแห่งการสร้างสรรค์ที่ถ่ายทอดออกมาผ่านความคิดและตัวหนังสือ จึงมีสำนวนที่หนักแน่น ไม่เลื่อนลอย มีรูปแบบและลีลาเป็นเอกลักษณ์ เป็นผลงานที่ประจักษ์ และมีคุณค่าแก่ควรแก่การยอมรับและยกย่อง
จุดเริ่มต้นของอาชีพ โดยเฉพาะผู้ที่มีใจรักและชื่นชอบความสวยงามของภาษาต้องทำอย่างไรบ้าง มีความรักในอาชีพที่ต้องการ สร้างนิสัยรักการอ่าน มีความอดทนแน่วแน่ต่อสิ่งที่ต้องการ ฝึกเขียนจนกว่าจะเจองานเขียนด้านที่ตนเองถนัด เรียนรู้จากผู้อื่นผ่านตัวอักษรและหนังสือที่ถูกถ่ายทอด รู้จักสร้างสรรค์ด้วยการฝึกคิด ฝึกนำเสนอ มีความขยันอย่างสม่ำเสมอ แล้ววิถีชีวิตแห่งงานเขียนก็จักเริ่มต้นขึ้น